domingo, 16 de diciembre de 2012

¿Bailamos?


-        - Hola me llamo Angie. ¿Y usted?
-        + ¿Yo? No tiene la menor importancia.
-         - Entonces, ¿me acompaña en este baile?
-         + Por una chica tan guapa como usted cualquier cosa.
-         - Pues tome mi mano, vamos a bailar. Recorreremos el mundo en cada paso de baile.
-         +¿De este baile que es la vida?
-         - Del mismo. Seguramente se habrá equivocado de pareja. Ahí fuera hay más y mejor…
-         + Estoy seguro de que no.
-          -Entonces cójame fuerte. No se arrepentirá.

martes, 11 de diciembre de 2012

Tu calor.


Describiré cada lágrima que salga de mis ojos en una hoja de papel. Forjaré sonrisas. Correré contracorriente, contra el viento, que más de si es poniente. Cuidaré de aquel que me necesite. Estaré a tu lado siempre. Nunca incumplimos una promesa. Siempre fuimos dos, tu mi guía, yo tu ojito derecho. Le daré cuerda al reloj, nunca dejará de latir mi corazón; puesto que es cada latido el que deshace el hielo; hielo con el que forcé mi sonrisa, hielo con el que apalié el dolor.
No me cuesta nada escribirte, sobra inspiración cuando eres calor en los días de sofá, frío y manta.  Sol de madrugada que entra, día a día, por la ventana de mi nueva vida. La flor más bonita del desierto. La pequeña gota que llena el vaso sin apenas hacer ruido, discreta pero eficaz. Las pilas para cuando se acaba la batería; las ganas de vivir.
Describiré cada lágrima que salga de mis ojos como describí tu “yo”. Las describiré con una sonrisa en la boca, con más promesas que cumplir, con apuestas más fuertes que las anteriores. Superación delante del miedo y sonrisas que dan calor; tu calor.

Quiero ser, para que nadie olvide quien fuiste.


Perdí la cuenta de las veces que escribí tu nombre en la pared. Olvidé decirte adiós, o tal vez no pude, o quién sabe si no hice frente nunca a esa despedida.  Confié en que el tiempo me ganaría; aún hoy espero esa partida: Nunca nadie llenará el vacío de tu ausencia.
Me pierdo entre nuestros recuerdos, me embelesan tus fotos, nuestros momentos…Hay días en los que sin ti no puedo.
Es respirar hondo y melancolía. Son tus ojos y en los míos dos lágrimas. Es tu sonrisa, la que me llena de vida; aunque soy consciente de que nunca más la volveré a oír reír.
Quiero ser nuestras últimas tardes de verano, la vitalidad en cada carcajada, la felicidad en nuestras sonrisas, las promesas que no llegamos a cumplir, el poco tiempo de tranquilidad dedicándonos la una a la otra, los cafés, todos tus esfuerzos por hacerme feliz.
Pero sobre todo, quiero ser la persona que de fe de que exististe, de que fuiste la estrella que ilumina el cielo cuando está nublado; quiero ser un trocito de ti, para que nunca nadie olvide quien fuiste.
Te quiero pequeña.

viernes, 7 de diciembre de 2012

És això el que m'agrada.


Saps que és ser un escriptor? Ser un escriptor és inventar sobre paper. És clavar-se dins d’un paper i narrar-ho. És expressar tot aquell sentiment que vulgues expressar i sentir-lo o ometre’l. Estimar el llapis fins fer-lo part teua. Tractar amb cura els papers i tot allò que hi ha escrit, com una mare cuida el seus fills.
Ser escriptor es que et torne boig crear el teu món on la teua imaginació mane sobre qualsevol cosa, on una goma per esborrar tinga el poder de canviar una història que sols tu has imaginat. Tindre en la mà, en una mica de tinta, el futur que sols tu pots filar paraula a paraula.
Ets sens escriptor quan aconsegueixes transmetre amb vanes paraules tot allò que has sentit tu i t’ha mogut a escriure allò que hagués escrit.
És un verí que et plena. És un somni que dur endavant.

miércoles, 21 de noviembre de 2012

Caerás.


Me sorprendo, sonrío. Si, vuelvo a respirar, y sonrío. Recuerdo momentos inolvidables y respiro, respiro hondo. Melancolía, ¿qué más da? Sonrío, pronto volverá. Abrazos y lágrimas gravadas a fuego; sonrío, no volverán. Me busca en medio de sus sinsentidos, cuando no me encuentre, volverá. Sé que no  es sin mí, ni tampoco conmigo.
Una corazonada. A petición tuya, respuesta mía. No me necesitas nunca, excepto cuando crecen las bolas de pelo en atardeceres solitarios que te dejan mudo. Mudo, sordo, quién sabe si también cojo. El corazón cojea. Yo ya lo acepté, sonrío.
No me busques, estoy aquí. Huelo tu perfume a miel, respiro y sonrío, soy así. Lo recordarás siempre que quieras, estoy aquí. No me iré nunca o tal vez sí. Tal vez eche a correr lejos, pero siempre miraré hacia atrás. Miraré para ver como caes, porque sé que no eres sin mí, ni tampoco conmigo.
Respiro, no intentes entender mis sinsentido. Sonrío, hoy soy feliz y sonrío.

martes, 6 de noviembre de 2012

Adeu, adeu.


No em fa fastig saber que no hi ets. Tan si val si et trobo a faltar com si ho deixo de fer. Mai no m’han fet cap gracia el acomiadaments, barregen massa sentiments.
Jo soc de les que plora, als acomiadaments dic. Ja us he dit que no m’agraden, que no em faig amb ells. Però tampoc acostume als retrobaments, que em fan goig no us ho negue, perquè normalment esperes eixe moment, no se dir-te certament si amb ànsia. La qüestió és que els retrobaments ens fan els nervis fora, perquè els esperem, sempre hi ha a dintre alguna mena de llumeneta que ens fa esperar que aquells dels que se’m acomiadat tornin.
No tothom del que t’has acomiadat torna, i dels que tornin, fes-te l’ànim de que se’n tornaran a anar, això és així. Per això tampoc m’agrada plorar als acomiadaments, són una mena de forma d’anar endavant en el temps, marquen moments. Alguns fan més mal que altres, però tot acomiadament és costos.
No podem anar en contra d’ells. Retenir a qui se’n ha d’anar, deuria ser delit. Així que et deixe anar, no em fot gens que no et puga veure en molt de temps; així és com avancen les nostres histories, això és el que hi ha, no es que em resigne, sols parle de la realitat.
Adeu, adeu. Tornaré a encendre la llumeta per esperar-te en vela, per a quan tornis dic.

miércoles, 17 de octubre de 2012

nostra amistat.


El temps se’ns va. O més bé ens el lleven de les mans. Que som menuts per al que volem i jovens per berenar-se el món a mitjan vesprada mentre mirem la tele i, entre rialles, perdem el temps.
El temps el compartim, no sempre amb qui volem, però sempre amb algú. El temps ens posa a cadascú al seu lloc. El temps ens ofereix moments inoblidables que queden gravats sempre a la nostra ment, perquè, com que encara som jovens, podem recordar el que volem. El temps li dona al oblit allò que no volem recordar, i els jovens el que no volem recordar són aquells moments que més ens dolen, però, en canvi, si volem tindre sempre consciència d’aquells moments que ens marcaren per a sempre. Aquestos moments poden anar des de la primera vegada que algú et besa o, pot ser, la primera vegada que creues dues paraules amb algú que es convertirà en imprescindible.
Imprescindibles hi ha poques coses a aquest món. Imprescindible no hi ha ningú, excepte qui reapareix en la teva vida just a temps. Imprescindible no hi ha res que no siga saber perdonar, i perdonar de cor, per poder continuar vora aquella persona que sempre apareix en el moment idoni.
Moments tots tenim al cor.
Ara vull admetre que hi ha un moment que quedà plasmat. Un moment que recorde com si fos ahir. Perquè serà un moment que el temps no s’endurà del meu record, perquè som jovens i podem recordar sols lo bo i perquè pot ser no som imprescindibles cap dels dos, però hi estem a aquest món i ens coneguérem, i d’aquí va eixir l’imprescindible per a tot jove: l’amistat.